"Ευρέθην αντιμέτωπος ιστορικού διλήμματος : Ή ν' αφήσω να συνεχισθή ο αγών και να γίνη ολοκαύτωμα, ή υπείκων εις τας παρακλήσεις όλων των ηγητόρων του στρατού ν' αναλάβω την πρωτοβουλίαν της συνθηκολογήσεως... "Τολμήσας" δεν υπελόγισα ευθύνας... Μέχρι σήμερον δεν μετενόησα δια το τόλμημά μου. Τουναντίον αισθάνομαι υπερηφάνειαν.»

Τα παρακάτω λόγια αυτά ανήκουν στο Γεώργιο Τσολάκογλου, τον πρώτο κατοχικό πρωθυπουργό, που παρέδωσε τη χώρα στους Γερμανούς. Με απόλυτη ακρίβεια τάχουμε ακούσει από τον Γιώργου Παπανδρέου (ΓΑΠ), όταν μπήκε στο μνημόνιο η χώρα και τον Ευάγγελο Βενιζέλο κ.α.

Ιστορικό δίλημμα- Εθνική Ευθύνη- Απόφαση συνθηκολόγησης- Υπερηφάνεια. Όσοι συνθηκολογούν, προδίδουν ένα ιδανικό για κάποιο άλλο.

H αποικία μας δεν έχει παράδοση ελευθερίας και δημοκρατίας. Η οθωμανική κουλτούρα συνάντησε την Ευρώπη. Η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση, τα κόμματα ακόμα και το συνδικάτο των δημοσιογράφων αυτό που επιδιώκουν είναι να χειραγωγήσουν τα μέσα ενημέρωσης, την παιδεία, την μουσική, την τέχνη.

Κατά βάθος μαυραγορίτες της δεξιάς, κληρικοί που έχουν λόγο για όλα και "αριστεροί" μουλάδες έχουν το ίδιο μοντέλο: ένα πατερναλιστικό κράτος. Οι δημοσιογράφοι διορίζονται, οι βουλευτικές έδρες κληρονομούνται κι οι πρωθυπουργοί εκπληρώνουν το όνειρο τους. Να γίνουν διευθυντές τηλεόρασης. Άλλωστε όλοι το μόνο που θέλουν είναι ένα πλάνο στην τηλεόραση.

Στο τέλος της δεκαετίας 80 όλες οι συζητήσεις αφορούσαν την κρίση. Τη κρίση της τέχνης, της Πολιτικής της Αριστεράς. Κι όλοι μιλούσαν από τότε για το τέλος της πολιτικής, της τέχνης, της Ιστορίας, της Αριστεράς.

 Έχουν περάσει κοντά σαράντα χρόνια. Ο Υπαρκτός σοσιαλισμός δεν είναι αντικείμενο κριτικής πλέον γιατί δεν υπάρχει. Στη δεκαετία ΄90 βρέθηκε τρόπος για ένα νέο- ίσως "χημικό" ροκ. Και να που αναστήθηκε ως βρυκόλακας, όχι η "κριτική" Αριστερά του '70, αλλά μια άλλη που είναι σίγουρο ότι έχει πεθάνει.

 Η νέα Αριστερά είχε μια τάση νεκροφιλίας. Ανάμεσα στα έδρανα της ανανεωτικής Αριστεράς κάθεται σιωπηλός και καπνίζει ο Στάλιν. Σαν τον ήρωα του "Αστείου" του Μίλαν Κούντερα είναι μοντέρνος, ανανεωτικός και "άνθρωπος" των καιρών. Δεν είμαι σίγουρος, αλλά σκέφτομαι πως όντως η Αριστερά έχει πεθάνει και κάποιος άλλος χρησιμοποιεί το προφίλ της.