Η δημοκρατία και o μπολσεβισμός

Του Νίκου Λακόπουλου 

Απο το ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ.GR

«Αχ Δία, θα φανεί ποτέ και κανένα χελιδόνι; 

 Θα με ξεκάνει ετούτος που με γυροβολνάει 

μες τα χαράματα.  Ρε Ευρυπίδη, 

πριν σπάσει η σπλήνα μου,

  μπορώ να μάθω πού με πας;»

 (Αριστοφάνη – Θεσμοφοριάζουσες).

«Μην προσκυνάτε, ρε!» είπε ο Μιχελογιαννάκης προφανώς απέναντι στους Τούρκους. «Οι σύντροφοί μας δεν δείλιασαν μπροστά στα αποσπάσματα» συμπλήρωσε ο Στρατούλης. «1-1-4″ βροντοφώναξε η Ζωή. Αυτό είναι δημοκρατία. Μπορεί ο καθένας να ζει στον κόσμο του.

Αλλά δεν έχουν όλοι καταλάβει τι συμβαίνει. Ζούνε το ωραίο παραμύθι πως μια μικρή χώρα και μια αριστερή κυβέρνηση δίνουνε αγώνα εναντίον των «τοκογλύφων-εκβιαστών» και αντιστέκονται στο διεθνές κεφάλαιο έστω συνεργαζόμενοι -κατ΄ανάγκην- με ακροδεξιούς και ζητώντας την ψήφο των φασιστών.

Στο τέλος του δρόμου- με θυσίες- και ηρωϊσμό περιμένει την χώρα η Ελευθερία, η Ανεξαρτησία, το τέλος της λιτότητας, το διώξιμο των Ξένων Κατακτητών. Ή έστω ένας ηρωϊκός θάνατος. Όπως στο Κούγκι, όπως το 1940 με το “Οχι» του λαού που είπε ο Μεταξάς. Αυτό καθαγιάζει τη συνεργασία με την ακροδεξιά.

Το βλέμμα που γυαλίζει

Φυσικά σ΄αυτόν τον αγώνα, όσοι δεν συμμερίζονται το παραμύθι είναι προδότες, Νενέκοι, δωσίλογοι, Γερμανοτσολιάδες, ανάλογα με το σε ποιά εποχή εξελίσσεται το έργο.

Για τον Τράγκα, που μαζί με άλλους ηρωϊκούς αγωνιστές, όπως ο Καμμένος, ο Μιχελογιαννάκης, ο Νικολόπουλος- και ο Μιχαλολιάκος φυσικά- τα SS βρίσκονται στην Αθήνα που αμύνεται.

 Η εθνική ενότητα- με ηγέτες από την πλευρά του λαϊκού στρατού- Λαφαζάνη, Στρατούλη, Κωνσταντοπούλου και Ραχήλ Μακρή- είναι μια ακόμα λαμπρή σελίδα για το έθνος που ζει ιστορικές στιγμές.

Πάνω από το ’21, γιατί αυτή τη φορά ο Βελουχιώτης και ο Μεταξάς είναι ενωμένοι. Μαζί με τον Μεγαλέξανδρο, τον Κολοκοτρώνη, τον Καποδίστρια κι όλους τους ήρωες του θρυλικού μας έθνους, που ποτέ δεν πεθαίνει.

«Όχι, ρε, δε προσκυνάμε!» όπως είπε ο ηρωϊκός έλληνας και αριστερός- και χριστιανός- βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μιχελογιαννάκης.  (Η συνέχεια επί της οθόνης).

Βλέπω το  Στρατούλη να λέει «το ΔΝΤ θα καταστραφεί» και το βλέμμα του γυαλίζει. Βλέπω τον Βαρουφάκη- ένα τρελό δόκτορα- να λέει τα πιο απίστευτα κάθε φορά πράγματα και το μάτι του γυαλίζει, από μια κρυφή χαρά που κάνει- όπως νομίζει- τις αγορές να χορεύουν πεντοζάλη.

Τελευταία βλέπω και το βλέμμα του Αλέξη να γυαλίζει. Ποια λογική υπάρχει στο θέλω μια συμφωνία, αλλά κάνω και δημοψήφισμα για να πω «Όχι» στη συμφωνία που αποδέχομαι;  Kαι τι θα αλλάξει αν ο κόσμος πει «Όχι»; H κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε λογική. Αλλά δεν έχουμε τρελαθεί όλοι.

Κνίτης διδάσκει Διαφωτισμό στους Ευρωπαίους!

Ο ΣΥΡΙΖΑ με ένα 36% και πενήντα «κλεμμένες» έδρες- με βάση την δική του θέση για απλή και άδολη αναλογική- επιχείρησε να κυβερνήσει, αλλά έξι μήνες δεν έκανε σχεδόν τίποτα.  Αν επιχειρούσε να φύγει από τους «τοκογλύφους-δανειστές» που καταπατάνε τη δημοκρατία για μια εθνική ανεξαρτησία, όπως λέει αυτό θα είχε μια λογική. Αν έκανε ότι θα πρέπει να κάνει, για να σταθεί η χώρα του και  να αποκτήσει αυτοδυναμία οικονομική και άρα εθνική ανεξαρτησία, θα μπορούσε κάλλιστα να μείνει και στην Ευρωζώνη!

Φοβάμαι ότι δεν υπάρχει κανένα σχέδιο. Μονάχα μια φτηνή ρητορική όπου ένας …Κνίτης διδάσκει Διαφωτισμό στους Ευρωπαίους! Απίστευτο.  Διακρίνω μια μεγαλομανία στην πρόθεσή του να …σώσει όλους τους λαούς της Ευρώπης.  Με τρομάζει ο λαϊκισμός  – απροσδιορίστου ιδεολογίας- λίγο κομμουνιστική, λίγο σοσιαλδημοκρατική, λίγο χριστιανική και εθνικιστική, λίγο κρασί, λίγη θάλασσα – όπως είπε στην Μόσχα- και το κόμμα μου.

Ο Τσίπρας στηρίζεται στον Καμμένο γιατί δεν έχει καμιά σχέση με την Αριστερά. Ο Καμμένος στηρίζει την κυβέρνηση γιατί δεν έχει καμιά σχέση με την Αριστερά. «Η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι αριστερή, είναι εθνικιστική . Ο Τσίπρας είναι ένας αριστερός εθνικιστής; Θέλει να γίνει ένας Τσάβες; Δεν είναι κάτι καινούργιο, είναι ένα συνοθύλευμα κομματιών της παλιάς Αριστεράς κι αυτό με θλίβει» είπε μόλις προχθές ο φιλέλληνας ηγέτης της εξέγερσης του Μάη του ’68 -στα «Νέα» ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ.

Το εθνικο-χριστιανικό-μέτωπο διεκδικεί την Κυριακή την ψήφο των φασιστών για να πάρει το «Όχι» προβάδισμα. Και μη πείτε ότι δεν πειράζει αυτό, όταν δείτε την σημαία αυτή να την πάρουν στα χέρια τους οι φασίστες ή η …..Ντούτσε της Βουλής, που θάπρεπε με βάση το άρθρο 120 να έχει συλληφθεί ήδη για καταπάτηση του Συντάγματος, του Κανονισμού της Βουλής, εξύβριση πολιτών, κατάχρηση εξουσίας και σφετερισμό της λαϊκής κυριαρχίας.

 Αριστερά με τον Καμμένο και τη Χρυσή Αυγή

Η δημοκρατία δεν είναι η κυριαρχία της πλειοψηφίας -κι εν προκειμένω μιας λειψής -με πενήντα κλεμμένες έδρες και μια ανίερη συμμαχία- «πλειοψηφίας» που ζητά την ψήφο των φασιστών την Κυριακή για να υπάρξει.  Όσοι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ δεν έδωσαν εντολή να στηρίζεται μια κυβέρνηση «αριστερή» ή έστω αριστερή στην ακροδεξιά του Καμμένου που ήδη την εκβιάζει.

Βέβαια η δήλωση Καμμένου είναι αστεία. Ο δημοκρατικός ελληνικός στρατός εγγυάται την ασφάλεια της χώρας- και όχι την εσωτερική σταθερότητα, όπως ίσως θα ήθελε, χωρίς να χρειάζεται τη δική του εντολή. Ο ίδιος βρέθηκε εκεί -χωρίς να εκφράζει το λαό, ούτε το στρατό – χάρη στην ανοησία ή απειρία- για να μη πω τίποτα χειρότερο – του Αλέξη Τσίπρα. Το μόνο που έχει να φροντίσει ο …Στρατηγός – Καπετάν Καμμένος  είναι να μη βρεθεί -ύστερα από εθνική τραγωδία – κατηγορούμενος για εθνοκαπηλεία ή για κάποια εθνική τραγωδία.  

Ο Αλέξης Τσίπρας, συνεχίζοντας μια παράδοση λαθών φαίνεται πως δεν έχει αντιληφθεί ότι βάζει την Ακροδεξιά στο πολιτικό παιχνίδι.  Δεν γνωρίζει ή δεν έμαθε πως ένα μνημόνιο και η διάσπαση κομμουνιστών- σοσιαλιστών- έφερε τον Χίτλερ στην εξουσία. Ούτε πως στη σύντομη άνοιξη της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα, την δεκαετία του ’20, ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου που στηριζόταν στο στρατό βρέθηκε σιδηροδέσμιος από πρωθυπουργός στην εξορία. Τότε που κυριαρχούσε η λογική «Τι Παπαναστασίου, τι βασιλιάς- Εμείς θέλουμε σοβιετική δημοκρατία», που γέννησε αβίαστα το «Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος».

Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ για ένα αντιμνημονιακό μέτωπο, όπου βρίσκεται ανοιχτά πια δίπλα όχι μόνο στον Καμμένο, αλλά και την «Χρυσή Αυγή»- τους ψήφους της οποίας ζητάει την Κυριακή- αντί για ένα δημοκρατικό μέτωπο μπορεί να σημαίνει την διάσπαση του αλλοπρόσαλλου κόμματος ή και το τέλος του. Προς το παρόν, όπως παραδέχτηκε με ειλικρίνεια ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, προκειμένου να μη διασπάσει το κόμμα του προτίμησε να διχάσει τον λαό.

Η αντίληψη πως το Κόμμα είναι ο βασικός φορέας εξουσίας ή πως ο τύπος πρέπει να ελέγχεται και να λογοδοτεί στην Πρόεδρο της Βουλής είναι αυτή «λαοκρατικών καθεστώτων» τύπου Βόρειας Κορέας ή του Τσάβες. Το κοινοβουλευτικό σύστημα δεν έχει προβλέψει τέτοιες αυθαιρεσίες, όπου -με το «μπόνους»- μια μικρή μειοψηφία που ελέγχει το 70% ενός κόμματος του 36% μπορεί να παίρνει αποφάσεις στο όνομα όλου του λαού- αν και δεν εκπροσωπεί παρά μόνο το 15-20%.

Η παράλληλη πρωθυπουργία της Ζωής

Η δημοκρατία είναι πάνω από όλα ο σεβασμός της μειοψηφίας. Ο σεβασμός όλων των μειοψηφιών. Ο σεβασμός του ατόμου. Και δεν νοείται δημοκρατία χωρίς ελευθερία. Όλες οι δικτατορίες έχουν λίγο ή πολύ – όπως η δικτατορία του Φιντέλ Κάστρο – μια λαϊκή υποστήριξη. Γι΄αυτό δεν κρίνεται η δημοκρατία από την λαϊκή υποστήριξη. Κρίνεται από το σεβασμό στα δικαιώματα του πολίτη. Ε ί ν α ι τα δικαιώματα του πολίτη.

Όπως αυτό το δικαίωμα του γεροντάκου – που άλλωστε δούλεψε – να πάει να πάρει τη σύνταξή του. Όπως το δικαίωμα του δημοσιογράφου να εργάζεται πρώτα-πρώτα και να έχει και άποψη διαφορετική από αυτή της Προέδρου της Βουλής. Όπως το δικαίωμα κάθε πολίτη να μη θυμάται που ήταν όταν έπεσε το «μαύρο».

Υποθέτω ότι γίνεται αντιληπτό από πια πλευρά γίνεται αυτή η κριτική. Όσοι ετοιμάζουν κρεμάλες για τους άλλους, ας κρατήσουν και λίγο σκοινί – με τη δική τους λογική – για τον εαυτό τους. Γιατί αν πρέπει να τιμωρηθούν όσοι έβλαψαν τον λαό, θα πρέπει να τιμωρηθούν όλοι όσοι βλάπτουν τον λαό.

Η Πρόεδρος της Βουλής- ως επικεφαλής μιας παράλληλης κυβέρνησης, που ασκεί δική της εξωτερική και εσωτερική πολιτική- χρησιμοποιεί το κανάλι της Βουλής  -και το ταμείο του- για την προσωπική της προβολή. Θα πρέπει να ελεγχθεί αμέσως από μια εξεταστική επιτροπή, όπως αυτές που της αρέσουν και είναι ένας ακόμα τραγέλαφος του συστήματος. Αλλά ποιος θα συγκροτήσει αυτή την επιτροπή; Και πως θα πάρει «δίκαιες αποφάσεις» όταν αυτές βγαίνουν με κομματικές πλειοψηφίες;

Το πρόβλημα είναι πως ακόμα και μια κυβέρνηση που δεν είναι πλατειάς αποδοχής μπορεί να είναι απολύτως νόμιμη, ακόμα κι αν κινείται πέρα από τα όρια της λαϊκής εντολής που έλαβε. Κι έτσι αν και το 70- 80% των Ελλήνων είναι υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να βρεθούμε εκτός ευρώ με ένα δημοψήφισμα  που υποκλέπτει την λαϊκή ψήφο.

Και τώρα τι κάνουμε;

Το ερώτημα είναι «ναι» ή «όχι» σε μια πρόταση που δεν υπάρχει. Πολλοί θα ψηφίσουν «Όχι στους Εκβιαστές και τους Δυνάστες». Κι άλλοι όχι στους Γερμανούς, τους Τούρκους ακόμα και τους Πέρσες!

Στη πράξη αν πούμε «ναι» λέμε ναι σε νέα μέτρα, συμφωνία και λιτότητα! Δυστυχώς η υπερηφάνεια και  η αξιοπρέπεια ενός λαού δεν είναι θέμα ψηφοφορίας. Η εθνική ανεξαρτησία είναι,  πρώτα- πρώτα, θέμα οικονομικής ανεξαρτησίας. Δεν κατακτάται ούτε με δηλώσεις, αλλά -φευ!- ούτε και με διαδηλώσεις, όπου θα παίξουμε -για χιλιοστή φορά τις κασέτες της ΓΣΕΕ και το «Πάγωσε η τσιμινιέρα».

Ας δούμε που είναι το «αυγό του φιδιού». Ο αγώνας αυτός που άρχισε σαν ένας αγώνας ενάντια στα μνημόνια, είναι πλέον αγώνας, όχι μόνο για την Ευρώπη, αλλά και την δημοκρατία!   Δε φτάνει η πλειοψηφία εδρών για τη λαϊκή νομιμοποίηση μιας κυβέρνησης. Πρέπει να σέβεται τους θεσμούς, την αυτοδιοίκηση, τα συνδικάτα, την αντιπολίτευση.

Τον μέσο ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ δεν τον ενδιαφέρει μια κυβέρνηση αριστερών ή ψευτοαριστερών ή πολύ αριστερών. Ούτε καν μια κυβέρνηση εργατών- αγροτών! Θέλει μια κυβέρνηση ικανών. Δεν τον νοιάζει να είναι κυβέρνηση αριστερών, σε μια εποχή που η Αριστερά είναι καρικατούρα, που πέθανε και κάποιος άλλος χρησιμοποιεί το προφίλ της.

Η κυβέρνηση δεν θα κριθεί από την ιδεολογία της. Θα κριθεί από το έργο της. Η ουσία των ημερών είναι πως η κυβέρνηση απέτυχε. Αν ψηφίσουμε «Όχι» δεν θα μετατραπεί η αποτυχία της σε νίκη. Αν πούμε «Ναι» πάλι θα βρεθούμε σε πολιτικό αδιέξοδο -μια παρατεταμένη πολιτική κρίση.

Η μόνη λύση είναι να γίνει αύριο μια κυβέρνηση -κυριολεκτικά- εθνικής σωτηρίας, έστω από δημάρχους, συνδικάτα, τεχνοκράτες κλπ- χωρίς να πάμε άμεσα στις εκλογές. Γιατί κανένα κόμμα δεν μπορεί να σώσει -αλλά μόνο να καταστρέψει- την Ελλάδα.

Αυτές τις μέρες ζούμε στιγμές εθνικού μεγαλείου είναι καλό να γνωρίζουμε πως το Βυζάντιο κατέρρευσε γιατί δεν μπόρεσε να λύσει το πολιτικό πρόβλημά του. Η Αθήνα μεγαλούργησε γιατί ο Σόλωνας έφτιαξε ένα νομικό-πολιτικό σύστημα που επέτρεψε την ανάπτυξη της οικονομίας! Κι αυτή η δύστυχη δημοκρατία μας, πλέον σαράντα ετών, όσο ακριβώς ο πρωθυπουργός, δεν μπορεί να δέσει ούτε τα κορδόνια της.

Κι έτσι όπως η οικονομική κρίση έφερε την πολιτική, η πολιτική κρίση θα φέρει μια νέα κρίση οικονομική, αυτή τη φορά πιο καταστροφική, που θα πυροδοτήσει νέα κρίση πολιτική. Κλάψτε για τις καταθέσεις σας, κλάψτε για την Αριστερά, κλάψτε για τη δημοκρατία. Κλάψτε και για την υπερήφανη κι αδούλωτη Ελλάδα.

http://www.anoixtoparathyro.gr/

Το In Exarxheia για το Decadence

http://www.inexarchia.gr/story/think/afieroma-thryliko-club-decadence-epeidi-i-parakmi-synehizetai

Τα μυστήρια της υπόθεσης Μπελογιάννη - enallaktikos.gr - Ανεξάρτητος κόμβος για την Αλληλέγγυα, Κοινωνική - Συνεργατική Οικονομία, την Αειφορία και την Κοινωνία των Πολιτών (ελληνικά) 12954

Τα μυστήρια της υπόθεσης Μπελογιάννη - enallaktikos.gr - 

'Ο Aλέξης στη χώρα των θαυμάτων'

'Ο Aλέξης στη χώρα των θαυμάτων'

Το λείψανο της Αγίας Βαρβάρας.

AΠΟ ΤΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ.GR

Του Νίκου Λακόπουλου.

  Καθώς οι χιλιάδες πιστοί στριμώχνονταν να αγγίξουν ή να δουν τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Φίλης μίλησε για εμπόριο λειψάνων. Αλλά έσπευσε να διευκρινίσει πως είναι θρήσκος και πως είναι μάλιστα ψάλτης.

Πολλοί μπήκαν στον πειρασμό να ανοίξουν την λάρνακα και κάποιοι μίλησαν για λάθος…λείψανα. Ο καλός ερευνητής μάλισταΤάσος Δούσης υποψιάστηκε πως είναι εκεί τα λείψανα κάποιας Κατακουζηνού και όχι της Αγίας Βαρβάρας, η οποία ίσως να μην υπήρξε ποτέ.
Το ιερό λείψανο φαίνεται πως το έφερε ο Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος στην Βασιλεύουσα, όπου φυλασσόταν και μεταφέρθηκε στην Βενετία το 1003, όταν μια ανηψιά του Ρωμανού Αργυρού του Τρίτου παντρεύτηκε τον Δόγη Ιωάννη. Εκεί τοποθετήθηκε στο ναό του Αγίου Μάρκου και τον 18ο αιώνα μεταφέρθηκε σε μονή στο Τορκέλο κι από κει στην νήσο Μπουράνο, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα.
Την εποχή αυτή ο Κοραής κατηγορεί ευθέως την Εκκλησία ότι επινόησαν το θαύμα του Αγίου Φωτός για να ενισχύσουν τον ηλίθιο ζήλο των προσκυνητών και μιλά για «αναίσχυντο πλάσμα του Μεσαίωνα κατασκευασμένο από σκοταδιστές καπουτσίνους».
Τα πρώτα λείψανα αφορούσαν τον ίδιο τον Χριστό, αλλά ο Νικήτας Χωνιάτης περιγράφει στην Άλωση της Πόλης, το 1204, όταν μπήκαν οι σταυροφόροι να κλέβουν ακόμα και την πέτρα πάνω στην οποία κοιμήθηκε ο Ιακώβ και το σχοινί που ο Μωυσής είχε μετατρέψει σε φίδι, που ήταν με χιλιάδες άλλα κειμήλια στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Τίμιος Σταυρός τεμαχίστηκε για να τον μοιραστούν δίκαια οι βαρώνοι. Ένας αβάς μπήκε σε μια εκκλησία απειλώντας έναν γέροντα ιερέα που άνοιξε με εμπιστοσύνη σε ένα όμοιο του, ένα σιδερένιο κιβώτιο.

Ο αβάς γέμισε τα ράσα με τον βοηθό του και έτρεξε σαν κλέφτης στο λιμάνι ,όπου κάποιος κουβαλούσε τον σταυρό επί του οποίου ο Σωτήρας είχε σταυρωθεί, τις μεγάλες σταγόνες αίματος που είχε χύσει στη Γεθσημανή, ένα από τα νεογιλά δόντια Του και μερικές τρίχες μαλλιών από τα παιδικά χρόνια Του.

Ανάμεσα στα λάφυρα ήταν ένα από τα κομμάτια ψωμί που είχε ευλογήσει ο Χριστός στον Μυστικό Δείπνο.
Φυσικά δεν αξίζει καν να συζητήσουμε για την αυθεντικότητα τέτοιων κειμηλίων όπως το δάκτυλο το οποίο ο Άγιος Θωμάς έθεσε επί της πληγής του Ιησού, ένα κομμάτι από τον χιτώνα της Παρθένου, η ζώνη της και ο βραχίονας του Ιωάννη του Βαπτιστή.

Η Αμιένη είχε την τύχη να αποκτήσει την κάρα του Βαπτιστή. Η Σεν τον Ακάνθινο Στέφανο που φόρεσε ο Κύριος. Το σώμα του Αγίου Ανδρέα μεταφέρθηκε στο Αμάλφι.

Το Ιερό Δάκρυ μεταφέρθηκε στη Σελινκούρ, όπου λένε οι καμπάνες χτύπησαν χωρίς να τις κινήσει ανθρώπινο χέρι, γεγονός που αποδόθηκε σε θαύμα. Μερικούς μήνες αργότερα έφτασε η κάρα του Αγίου Θωμά, το αίμα του Ιησού από τον Τίμιο Σταυρό, ο ιδρώτας στον πορφυρό χιτώνα του, η κάρα του αδελφού του Ιησού, Ιακώβου και τριάντα ακόμα λείψανα.
Η λειψανοθηρία είχε αρχίσει από όταν η Αγία Ελένη έβρισκε εύκολα τεκμήρια της τότε νέας θρησκείας. Λόγω της ανάστασης δεν μπορούσαν να βρεθούν βέβαια λείψανα του ίδιου του Χριστού- πλην από τις τρίχες από τα παιδικά του χρόνια, λίγο ιδρώτα, ένα δάκρυ, τον σπόγγο κι ένα κομμάτι ψωμί που σώθηκε από τον Μυστικό Δείπνο.

Τότε άρχισε η μαζική αγιοποίηση –πολύ συχνά αυτοκρατόρων και δολοφόνων, όπως ο Μέγας Κωνσταντίνος ή ο Μέγας Θεοδόσιος, που υπήρξαν κατά κάποιο τρόπο χορηγοί της κρατικής πλέον Εκκλησίας. Η φάτνη, ο σταυρός, ένα οστό αγίου, ένα άκρο, ένα κρανίο, ακόμα και μια τρίχα αγίου είναι περιζήτητα.

Πολύ συχνά αυτοκράτορες όπως Βασίλειος, ο Φωκάς κ.α. περνάνε την Χρυσή Πύλη φέρνοντας ένα τέτοιο λάφυρο που είχε πέσει στα χέρια των απίστων, αλλά διατηρούνταν. Ακόμα και ένα πουκάμισο, ένας χιτώνας, ένα γάντι έχει μια ανεκτίμητη και θαυματουργή αξία. Πιθανόν όμως η αξία να βρίσκεται στην συνήθως χρυσή λειψανοθήκη, τα δοχεία-φέρετρα που πολλοί Καλβινιστές έλιωσαν για να πάρουν τα πολύτιμα μέταλλα.

Ο χριστιανισμός φλερτάρει με το χρυσάφι και το ασήμι. Για όσους αμφιβάλλουν υπάρχουν πιστοποιητικά γνησιότητας. Γιατί θα πρέπει να αναλογισθούμε πόσα αδικήματα του Ποινικού Κώδικα θα είχε διαπράξει όποιος έκλεβε, ξέθαβε και τεμάχιζε ένα πτώμα ή τα κόκκαλα του, τα περιέφερε, περιυβρίζοντας ή εκμεταλλευόμενος τον νεκρό.

Φυσικά είναι δύσκολο να σταθεί η κατηγορία της εμπορίας, όσο αυτή της απάτης και της πλάνης. Γιατί η Αγία Βαρβάρα, όπως δεκάδες άλλες παρθένες που μαρτύρησαν- με πανομοιότυπη ιστορία, αλλά χωρίς σαφή χρόνο και τόπο-μπορεί να μην υπήρξε ποτέ.

Πρόεδρε, που οδηγεί αυτός ο δρόμος;

http://www.anoixtoparathyro.gr/

Υπουργοί, πρόεδροι και λείψανα αγίων!

Του Νίκου Λακόπουλου

Πολύ ….έξυπνη η κίνηση του Πάνου Καμμένου να διασφαλίσει την εθνική ανεξαρτησία προσφέροντας ένα νησί του Αιγαίου ως βάση των αμερικάνων! Αλλά αυτή η έλλειψη ταχτικής θα τσακίσει την «εθνική προσπάθεια», που πάντα είχε σα παραμύθι πολλή φαντασιοπληξία.

Ο Καπετάν Πάνος συνεργάζεται με τους κομμουνιστές για ένα εθνικό σκοπό. Το νέο Γοργοπόταμο. Αλλά πρέπει να κλείσει το μέτωπο με τους … Τούρκους κι ύστερα να αντιμετωπίσει τους Γερμανούς. Γιατί θα παγιδευθεί όπως ο ομοϊδεάτης του Νίκος Μιχαλολιάκος που ακόμα πολεμά στις Θερμοπύλες τους …Πέρσες.

Το κόμμα του Καμένου όταν έχασε η Εθνική Ελλάδας εξέδωσε μια εντελώς σοβαρή ανακοίνωση ότι οι έλληνες παίχτες, έχασαν αλλά πολέμησαν ως ήρωες! Γιατί «πολέμησαν με το κεφάλι ψηλά».

Η προσωπική επάρκεια του Καμένου ελέγχεται όταν μιλάει πότε για Κούγκι και πότε για «τζιχαντιστές» που θα στείλει στην Ευρώπη. Αλλά δεν ελέγχεται ο ίδιος όταν ζει την φαντασίωση ως υπουργός Άμυνας μιας κυβέρνησης που ανά πάσα στιγμή μπορεί να ρίξει.

Η πολιτική και μάλιστα η εξωτερική δεν είναι ένα επιτραπέζιο παιχνίδι που θα μπορούσε να λέγεται «Παίζουμε Ιστορία». Δυστυχώς αυτό ο άνθρωπος δεν παίζει με σπίτι του με στρατιωτάκια. Είναι ο υπουργός Άμυνας της πρώτη φορά αριστερής κυβέρνησης. Που συνεργάζεται για πρώτη φορά με την φαντασιόπληκτη εθνικιστική δεξιά στην οποία μάλιστα έχει αναθέσει και την άμυνα της χώρας.

Και είναι θέμα χρόνου ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο όταν προκειμένου να αποχτήσει ιστορικότητα ο Πάνος θα ζήσουμε εμείς την Ιστορία. Πέρα από κάθε φαντασία.
Ποιός είναι πιο επικίνδυνος; Ένας φαντασιόπληκτος, ένας παρανοϊκός ή ένας φασίστας; Ποιός είναι πιο άρρωστος; Το δίλημμα αυτό δεν υπάρχει αν ο φασίστας είναι ένας παρανοϊκός φαντασιόπληκτος. Φυσικά δεν είναι όλοι οι παρανοϊκοί φασίστες. Αλλά σε κάθε περίπτωση ο εθνικισμός είναι αρρώστεια.
Ο «πατριώτης» που ζει περικυκλωμένος από εχθρούς- ίσως φανταστικούς- έτοιμος να χύσει το αίμα του για την πατρίδα δεν είναι πιο άρρωστος από ένα ψυχωτικό. Ούτε λιγότερο επικίνδυνος από τον «επαναστάτη» που ζει την φαντασίωση πως θα αλλάξει τον κόσμο. Ή σκοτώνει εχθρούς που επινοεί ως Τιμωρός- Άγγελος με την Ρομφαία με βάση μια ηθική ή μια ιδεολογία που επινοεί ο ίδιος

Η παιδικότητα, η αφέλεια, ο ρομαντισμός, ακόμα και πραγματικός «ηρωϊσμός» στο παιχνίδι «Παίζουμε Ιστορία» δεν αλλάζουν τα πράγματα. Ακόμα και η «αθωότητα» είναι επικίνδυνη όταν είναι απλώς ηλιθιότητα.
Ο παιδικός μας ήρωας, ο Ζορρό, ο Μασκοφόρος Εκδικητής δεν ανήκει στην Αριστερά ή την Δεξιά. Δεν έχει πολιτική ιδεολογία, αλλά είναι με ένα αόριστο «δίκιο» που συμβαίνει να είναι το δικό μας. Βγαίνει πάντα νικητής, κρύβει το πρόσωπό του και είναι δυνατός, παρότι είναι υπέρ του αδυνάτου!

Σήμερα ξέρουμε πως ο «πατριώτης» και ο «αγωνιστής» μπορεί τελικά ανήκουν και στην Αριστερά και την Δεξιά. Σε κάθε περίπτωση αποφασίζουν αυτοί τι είναι καλό και τι είναι κακό, το είναι ηθικό και τι είναι ανήθικο, πως θα κινηθεί και που θα πάει η ιστορία.

Ευτυχώς όλα αυτά είναι στη φαντασία μου. Ποτέ δεν θα βρεθεί στην Ελλάδα ένας βλάκας στην εξουσία. Ούτε θα βρεθεί έλληνας να προσφέρει νησί ως αμερικάνικη βάση. Το σενάριο για μια αριστερή κυβέρνηση που συνεργάζεται με την εθνικιστική δεξιά είναι επιστημονική φαντασία. Ποτέ δεν έχουν υπάρξει στην εξουσία στην ανθρώπινη ιστορία βλάκες και παρανοϊκοί στην εξουσία.

ΥΓ. 1. Ακόμα κι αυτές οι σκηνές με παπάδες να περιφέρουν λείψανα αγίων για να θεραπεύσουν τον κόσμο, όπως τον Μεσαίωνα, είναι σκηνές από ταινία.Αν κάνετε και σεις σκέψεις σαν αυτές εδώ είναι ένα σημάδι ότι δεν είστε καλά, όπως εγώ. Η πρώτη εκδήλωση αυτής της αρρώστειας είναι να βλέπετε πράγματα που δεν υπάρχουν. Ή να μη πιστεύετε αυτό που βλέπετε.

Υ.Γ. 2, Βλέπω το βίντεο με την Πρόεδρο της Βουλής, που συχνά αναφέρεται στον εαυτό της ως …τρίτο πρόσωπο ή γελά μόνη της. Μάλλον μιλάει ….αρχαία ελληνικά όταν λέει στους δημοσιογράφους «Μη μου φράσσετε το δρόμο». Αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Καθώς ανεβαίνει τη σκάλα, δεν την εμποδίζει κανείς. Γυρίζει και λέει αυτή την φράση που μπορεί να έχει και ιστορική ή συμβολική σημασία. «Μην μου φράσσετε το δρόμο!».
Πρόεδρε,που οδηγεί αυτός ο δρόμος;

Kάπου θάχεις κάνει και συ λάθος!

Περιμένω στην ουρά για μερικές υπογραφές χαρούμενος που έχουμε πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση. Καλά η Ζωή θυμίζει αμέσως τον Κιμ Ιλ Γιουγκ. Αλλά και η Νάντια κάτι μου θυμίζει καθώς διαβάζω να λέει "Όχι αναβολή στις δηλώσεις".

Προσπαθώ να καταλάβω που την έχω ξαναδεί. Τζίφος. Πρέπει να πάω σε άλλο κτήριο. Στο δρόμο μονολογώ. "Πότε ρε ηλίθιε μια κομματική γραφειοκρατία κατέστρεψε μια κρατική γραφειοκρατία;". Στο δρόμο για το Άλλο Κτήριο, μονολογώ.
"Το Κόμμα αγαπά το Κράτος, ρε ηλίθιε", ξαναμονολογώ.

Καλά η Ζωή κράζει λαϊκή δημοκρατία και λαϊκά δικαστήρια και Κιμ Ιλ Γιουγκ.Αλλά και την Νάντια Βαλαβάνη, που την έχω ξαναδεί;" Μια πινακίδα λέει "Εδώ Βεβαιώσεις Οίκοθεν"¨. Από το προηγούμενο καθεστώς προφανώς."Είναι ο Καπιταλισμός, Ηλίθιε!" "Και το Κόμμα- Κράτος, ρε πιο Ηλίθιε!" μονολογώ.

Το πρόβλημα μου είναι μάλλον πολύ σοβαρό, αφού ασχολείται μαζί μου το μισό κράτος. Ένα μικροποσό μου το δέσμευσε η τράπεζα, αλλά ούτε η Εφορία το πήρε. "Τώρα θα πληρώσουν κι αυτοί που δεν έχουν". Αυτό είχε πει η Νάντια, αν δεν κάνω λάθος.

Στην νέα ουρά μαθαίνω πως το νόμο αυτό το έκανε κάποιος Θεοχάρης που τώρα κατεβαίνει με το "Ποτάμι" (Σημειώστε το όνομα, να τον ψηφίσουμε, αυτόν). Διασκεδάζουμε, ελπίζοντας πάντα σε καλύτερες μέρες και συζητάμε αν τελικά εκτελέστηκε ο Λάμπης Ταγματάρχης. Κάποιος λέει πως τον άφησαν να πάει στην ΕΡΤ αλλά θα φορά βραχιολάκι και θα παρουσιάζεται στο γραφείο της Προέδρου της Βουλής. Θυμάμαι κάποιο κομματικό στέλεχος να λέει στους Τσακνή- Ταγματάρχη είναι ψήφος δοκιμής. Σε τρεις μήνες θα ξαναπάνε να τους εξετάσει το Κόμμα. Δεν μπορώ, όμως να θυμηθώ, τι μου ...θυμίζει η Νάντια Βαλαβάνη.

"Είναι ο Καπιταλισμός, είναι το Κράτος, είναι το Κόμμα, ρε Πανηλίθιε!".

Υ.Γ. Όταν ρωτήσανε τον Ταγματάρχη, τι έκανες όταν έπεσε το μαύρο, δεν μίλησες. Αλλά για θυμήσου. Εσύ τι έκανες όταν έπεσε το μαύρο; Που ήσουν; Κι αν δεν θυμάσαι, έχε ένα πρόχειρο άλλοθι. Κάπως έτσι αρχίζουν πάντα. Με ερωτήσεις, που έχουν μια απάντηση ως σωστή. Δε μπορεί κάπου θάχεις κάνει και συ λάθος.

ΡΕΠΟΡΤΕΡ ΛΑΜΔΑ: Τι πραγματικά συνέβη στις Βρυξέλλες | Σκίτσα - enallaktikos.gr - Ανεξάρτητος κόμβος για την Αλληλέγγυα, Κοινωνική - Συνεργατική Οικονομία, την Αειφορία και την Κοινωνία των Πολιτών (ελληνικά) 13831

ΡΕΠΟΡΤΕΡ ΛΑΜΔΑ: Τι πραγματικά συνέβη στις Βρυξέλλες | Σκίτσα - enallaktikos.gr - Ανεξάρτητος κόμβος για την Αλληλέγγυα, Κοινωνική - Συνεργατική Οικονομία, την Αειφορία και την Κοινωνία των Πολιτών (ελληνικά) 13831

Ο ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΜΕΓΑΛΟΙΔΕΑΤΙΣΜΟΣ Εθνικές καραμέλες και αριστερές βιταμίνες

Ο ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΜΕΓΑΛΟΙΔΕΑΤΙΣΜΟΣ

Εθνικές καραμέλες και αριστερές βιταμίνες

Αυτή η ιστορία άρχισε με τις αγορές να χορεύουν πεντοζάλη και τελειώνει (;) με την ελληνική κυβέρνηση να χορεύει καρσιλαμά στις Βρυξέλλες. Γιατί αν καταλαβαίνω καλά- ίσως γιατί δεν μασάω ούτε 'αριστερές" καταμέλες και εθνικές βιταμίνες- όχι μόνο δεν σκίσαμε το μνημόνιο, αλλά αυτό που συζητάμε στις Βρυξέλλες είναι αν θα σχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ το προεκλογικό του πρόγραμμμα.

Δεν πειράζει θα πουν οι νάρκισσοι μεγαλοιδεατιστές. Αρκεί που μας έδειξαν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Στο κάτω- κάτω γυρίζουμε πίσω με μια ιταλική γραβάτα που φοριέται και με και χωρίς σώβρακο.

Και μεις ξέρουμε καλά πως να μετατρέπουμε σε γιορτές όλες τις εθνικές πανωλεθρίες. Όλα θα είναι εντάξει με μια καλή μετάφραση! Άλλωστε έχουμε μια πλούσια εθνική γλώσσα.

Αν θες να το πεις αντιμνημονιακή νίκη, πες το αλλά γιατί πανηγυρίζουν οι μνημονιακοί τότε; Ξεκινήσαμε σκίζοντας το μνημόνιο στις πλατείες και συμφωνήσαμε ΥΠΟΧΩΡΩΝΤΑΣ ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ στον πανωλεθρίαμβο ότι δεν θα σκίσουμε το μνημόνιο αλλά ότι θα το κ α θ α ρ ο γ ρ ά ψο υμ ε. (Νάναι καλά ο Σόιμπλε που χωρίς να υποχωρήσει σε τίποτε δέχτηκε να μην το καθαρογράψουμε ως ...τιμωρία εκατό φορές.

Για πιο λόγο η λεονταρίζουσα Αριστερά συνεργάστηκε με τον ακρογελοίο Καμμένο σε ένα υποτιθέται νέο Γοργοπόταμο; Για να οπισθοχωρεί φωνάζοντας "αέρα-αέρα;". Kαι τι θα απογίνει ο αντιμνημονιακός συρφετός που φτάνει ως την Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ- αν κάποτε τελειώσουν- και αυτό και το επόμενο Βαρουφάκειο Μνημόνιο;

Αυτά τα ωραία λόγια του Ανδρέα Παπανδρέου πως "γυρίσαμε σελίδα" δεν έχουν βάση εδώ γιατί δεν είναι θέμα να γυρίσουμε σελίδα ή να αλλάξουμε κεφάλαιο αλλά βιβλίο.

Ο νέος μεγαλοιδεατισμός είναι "αριστερός". Δεν παύει να είναι επικίνδυνος με τις φαντασιώσεις του με εκείνον που οδήγησε στον Ατυχή Πόλεμο ή την Μικρασιατική Καταστροφή. Ο εθνοκομμουνισμός στον οποίο καταφεύγουν τα ορφανά του Στάλιν δεν είναι λιγότερο επικίνδυνος από τον εθνικισμό. Χάσαμε πολύ δρόμο και ίσως η σελίδα να μη γύρισε ποτέ ή να γύρισε στο προηγούμενο κεφάλαιο.

Φοβάμαι πως το πνεύμα του Ζαχαριάδη, του λέοντα που οδήγησε τον λαό στη σφαγή, επιζει σ΄αυτή την μετακομμουνιστική Αριστερά που δεν έχω καταλάβει ποιος είναι ο εχθρός και ποιος είναι ο στόχος. Γιατί το μνημόνιο δεν αποτελεί στρατηγική.Kαι τι θα απογίνει ο αντιμνημονιακός συρφετός αν κάποτε τελειώσουν- επιτέλους και αυτό και το επόμενο Βαρουφάκειο Μνημόνιο;

Κατά τα άλλα δεν μπορεί να γίνει συζήτηση με όσους μιλούσαν για διαγραφή χρέους και μασάνε τα λόγια τους, θάσκιζαν τα μνημόνια αλλά τα μόνα που σκίσαν ήταν καλσόν τους. Η αντίθεση δεν είναι φυσικά ανάμεσα σε "μνημονιακόύς" και "αντιμνημονιακούς". Ούτε ανάμεσα σε αριστερούς και δεξιούς ή κομμουνιστές, εθνικιστές και εθνοκομμουνιστές.Είναι ανάμεσα στην σκέψη και την βλακεία.

Και η βλακεία στη χώρα αυτή δεν σκίζεται σαν τα μνημόνια.

Η όποια δημοκρατική μεταρρύθμιση- γιατί δεν μιλάμε για σοσιαλισμό βέβαια- δεν μπορεί να γίνει με τα όπλα του Καπετάν Καμμένου, τον Αρχιεπίσκοπο και τον ...Πάπα. Κι αυτή τη φορά ήττα της Αριστεράς- αν αυτή είναι η Αριστερά- δεν θα είναι στρατιωτική ή ιδεολογική. Θα είναι καθολική. Κι η βλακεία, ο λαϊκισμός θα γεμίζει στάδια με νέες κορώνες, κλεμμένα όνειρα, δανεικά "ριζοσπαστικά" συνθήματα του '80, νέες αυταπάτες και νέες εθνικές καραμέλες κι "αριστερές" βιταμίνες.

Εδώ θα είμαστε, όπως έλεγε κάποιος παλιά, πριν τον φάνε οι σύντροφοί του. Ή δεν θα είμαστε. Ο "ψευτοαριστερός" είναι πιο επικίνδυνος από χειρότερο δεξιό γιατί το ψέμα είναι το πιο ύπουλο δηλητήριο για τους λαούς, τα έθνη, τους πολίτες. Κι όταν λέμε "Όλοι μαζί" θα πρέπει να κοιτάμε ποιοι είναι οι όλοι και πόσο είμαστε μαζί.

Κατα τα άλλα, πρώτη φορά Αριστερά, τρίτη φορά μνημόνιο και μια ακόμα χαμένη ευκαιρία για να πω 'Χαμένη Άνοιξη". Άλλωστε δυο-τρεις βδομάδες κράτησε αυτό το κλοπυράιτ όνειρο. Εκτός αν αυτή η παρωδία είναι αφορμή με τις ελπίδες για πραγματικά όνειρα που δεν μπορούν να σκίσουν αυτές οι νέες Βάρκιζες. Φυσικά μιλάμε για μικρά ιδιωτικά όνειρα για να μη βυθίζονται εύκολα.

"Για να βρούμε πόσο νέο μνημόνιο είναι η Συμφωνία των Βρυξελλών θα πρέπει να διαιρέσουμε το πόσο χρονοδιάγραμμα απομάκρυνσης των βάσεων υπέγραψε ο Ανδρέας Παπανδρέου με το πόσο έσωσε την δημοκρατία στα Δεκεμβριανά ο Πάκης ο Παυλόπουλος". Ή για να το πούμε με άλλα λόγια
"Δεν χάσαμε μνημόνιο. Άγγελο χάσαμε εμείς..

Τα κεφτεδάκια της Αριστεράς

Τα κεφτεδάκια της Αριστεράς

Από την στήλη μου στο enallaktikos.gr Α ΡΕΖΟΥΣ ΘΕΤΙΚΟ

Παρότι η Χρυσή Αυγή διατηρεί ένα ποσοστό - που πάντα είχε η εθνικιστική δεξιά, έστω και κρυμμένο σε άλλα κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ - φαίνεται πως η συντηρητική παράταξη υφίσταται ήττα. Ωστόσο, ένα μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων της μετακόμισε στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο οποίος άλλωστε θα συγκυβερνήσει με ένα κόμμα της άκρας δεξιάς. Με τoν χειρότερο παραληρηματικό λαϊκισμό, πατριωτισμό του καφενείου και συνθήματα που πολλές φορές αγγίζουν το γελοίο.

Μετά τη χρεοκοπία του ΠΑΣΟΚ - το 1985- υπήρχε πάντα έδαφος για ένα "πραγματικά αριστερό" πολιτικό κιτς, αλλά το "κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς" άργησε τριάντα χρόνια. Όσο κάνει η πολιτική ιστορία στην Ελλάδα να αφομοιώσει τα γεγονότα.

Εδώ δίπλα στο f/b o φίλος μου Χρήστος Βασιλόπουλος μένει έκπληκτος που ακούει στα επινίκεια ενός κόμματος κομμάτια των Clash - έστω από διασκευή!. Αλλά μου φαίνεται ότι αυτό θα ήταν σημαντικό αν συνέβαινε πριν από... σαράντα χρόνια!

Ο Αλέξης δεν χρειάστηκε πολύ κόπο να γράψει τον επινίκειο λόγο. Αντέγραψε τον λόγο του Ανδρέα το 1981.Αυτό φυσικά δεν είναι κακό. Ούτε ότι αντί για Carmina Burana ακούσαμε λίγο Μίκη Θεοδωράκη και Cohen. Δείχνει απλώς πως το μουσικό ρεπερτόριο της "ριζοσπαστικής αριστεράς" έρχεται από το παρελθόν. Και μπορεί να έχει λίγη από τη γλυκειά -για την ακρίβεια γλυκόξινη- μούχλα του χρόνου. Τη μελαγχολική ευχαρίστηση της νοσταλγίας και την αίσθηση πως όλα τελικά αλλάζουν, έστω και τόσο πολύ εκνευριστικά αργά.

Φυσικά αυτός δεν είναι λόγος να μην πανηγυρίσουμε, έστω και με τριάντα χρόνια καθυστέρηση. Εγώ που "συμμετείχα" στη γιορτή, κυρίως σε συνεστιάσεις της βάσης της Αριστεράς -επειδή εκεί υπήρχε ποτό και φαγητό!- διαπίστωσα πως τα φαγητά π.χ. στη βραδιά του "Δρόμου της Αριστεράς" -κεφτεδάκια, σουτζουκάκια, καναπεδάκια κλπ- ήταν θαυμάσια, σπιτικά, καλομαγειρεμένα.

Θα'μαι πολύ ευχαριστημένος, ακόμα κι αν δεν συμβεί και τίποτα κοσμογονικό από τη νέα μεταπολίτευση. Αρκεί να αποφύγουμε την καταστροφή, νάχουμε κεφτεδάκια, λίγο κρασί και έστω μπαγιάτικη μουσική και να αποφύγουμε π.χ. ως "εχθροί του κόμματος ή του Λαού" - την εξορία. Άλλωστε τα πιο ωραία όνειρά μας είναι πολύ όμορφα για να είναι αληθινά.

Δεν επιδιώκουμε τη νίκη. Αρκεί να αποφύγουμε την ήττα. Που σημαίνει μια καλή Ισοπαλία.

Και θα σχίσουμε και δυο μνημόνια παραπάνω!

Τέσσερα-πέντε από τα σημερινά κόμματα αγωνίζονται να μπούνε στη Βουλή. Τα δυο μεγαλύτερα δεν θα είναι ίδια την επόμενη των εκλογών και πολλά θα εξαφανισθούν. Το ενδιαφέρον δεν είναι αυτό που θα γίνει στις εκλογές, αλλά αυτό που θα γίνει μετά τις εκλογές, καθώς μπαίνουμε σε μια  "νέα"εποχή. Αλλά τι σκατά εποχή θα είναι αυτή;

 Δεν θα είναι η εποχή του ΣΥΡΙΖΑ, -αφού κι αυτό το "θόλωμα"¨είναι μεταβατικό. Δεν είναι ένα κόμμα κομμουνιστικό, ούτε σοσιαλδημοκρατικό, αλλά φαντασιώνεται πως είναι "αριστερό" σε μια εποχή που δεν γνωρίζουμε τι είναι Αριστερά. Είναι ένα μικρομέγαλο που φοράει τα ρούχα του παππού και πάει στον Πάπα να κάνει τις αγορές να ...χορεύουν πεντοζάλη και να αλλάξει όοοολη την Ευρώπη.

Θα είναι η εποχή μετά τον ΣΥΡΙΖΑ, τη "Ν.Δ", το ΠΑΣΟΚ κλπ. κλπ. αφού σχεδόν όλα τα κόμματα είναι ληγμένα και στην κάλπη μας περιμένουν σκελετοί κομμάτων. Από την εποχή της Μεταπολίτευσης περνάμε στην εποχή της Μετάβασης, αλλά δεν ξέρουμε πόσους ...αιώνες θα κρατήσει αυτή. Ξέρουμε μόνο πως πέρασαν εξήντα χρόνια για να μάθουν κάποιοι ότι πέθανε ο Στάλιν, αλλά δεν το πίστεψαν τελικά. Τον είδαν να κάθεται με το τσιμπούκι του στα έδρανα της ανανεωτικής αριστεράς και να ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ.

Τα κόμματα όλα δεν έχουν αναφορές τόσο στο μέλλον αλλά στο παρελθόν.  Δεν χρειάζεται και πολύ για να δεις κανείς πως έχουμε μια οπισθοδρομική Αριστερά. Κόμματα με σημαίες ευκαιρίες, ληγμένα ή μεταλλαγμένα που ζουν μέσα από φαντασιώσεις σαν κι αυτή που ζει ο νεοδεξιός Καπετάν Καμμένος καθώς πάει -όπως είπε- να τινάξει τον Γοργοπόταμο. Ή μια ιστορική ψευδαίσθηση σαν κι αυτή που βιώνει ο Τσίπρας που δεν θέλει να σκίσει τόσο τα μνημόνια όσο να πάρει ρεβάνς για την Βάρκιζα και την ήττα της Αριστεράς.

Φυσικά όλοι ξέρουμε πως πρόκειται για τραγωδία, αλλά έχουμε πεισθεί -χάρη στην τηλεόραση- πως η πολιτική είναι ένα είδος σόου, ένα τσίρκο. Όλοι ξέρουμε πως τίποτα από όσα λέμε δεν τα εννοούμε. Και θα σκίσουμε και πέντε μνημόνια παραπάνω. Και θα πετάξουμε περιστέρια στα Θεοφάνεια. Και θα κάνουμε σοσιαλισμό με τα προγράμματα των ΕΣΠΑ. Και θα ντυθούμε Τσε στις εκλογές και Ζορρό τις Απόκριες.

 Ο στείρος πολιτικός λόγος και τα κλεμμένα σποτάκια ή συνθήματα δείχνουν πως μέσα σ΄αυτό το σκηνικό με μεταχειρισμένες ατάκες δεν υπάρχει τίποτα μα τίποτα πραγματικά νέο. Νέα κόμματα με παλιές ιδέες, νέα πρόσωπα με γέρικα λόγια. Λες και μιλάει ο Πλαστήρας, ο Παπάγος, ο Μεταξάς ο Ανδρέας Παπανδρέου κι ο Μπελογιάννης. Κι όπου νάναι έρχεται η Βάρκιζα, το Πολυτεχνείο και η Αλλαγή λες και ζούμε ένα φαινόμενο "ντεζαβού". Ή λες και π α ί ζ ο υ μ ε   Ι σ το ρ ί α.

 Κανένα κόμμα δεν σκοπεύει στο μέλλον κι όλοι μιλούνε για ένα είδος δικαίωσης, τιμωρίας, εκδίκησης, επιστροφής! Κανένα κόμμα δεν ζει στο παρόν. Δεν έχει καν την αίσθηση του τόπου και του χρόνου, όπως εκείνος ο "πολιτικός αρχηγός" που εμφανίστηκε με την περικεφαλαία του Κολοκοτρώνη.

Ας ελπίσουμε τουλάχιστο πως αυτή τη φορά θα καταφέρουμε να διορθώσουμε το παρελθόν και δεν θα πάμε -όπως λέει κι ο Τσίπρας- σε μια "νέα Βάρκιζα". Θα καταφέρουμε να ζήσουμε στο παρόν χωρίς φαντασιώσεις. Και θα σχεδιάσουμε το μέλλον αντί να φαντασιωνόμαστε το παρελθόν.

 Και θα σχίσουμε και δυο μνημόνια παραπάνω!

http://www.inexarchia.gr/node/3192

Ένα προφητικό βιβλίο: 'Ο Αλέξης στη Χώρα των Θαυμάτων' του Νίκου Λακόπουλου - enallaktikos.gr - Ανεξάρτητος κόμβος για την Αλληλέγγυα, Κοινωνική - Συνεργατική Οικονομία, την Αειφορία και την Κοινωνία των Πολιτών (ελληνικά) 11405

Ένα προφητικό βιβλίο: 'Ο Αλέξης στη Χώρα των Θαυμάτων' του Νίκου Λακόπουλου - enallaktikos.gr - Ανεξάρτητος κόμβος για την Αλληλέγγυα, Κοινωνική - Συνεργατική Οικονομία, την Αειφορία και την Κοινωνία των Πολιτών (ελληνικά) 11405

Οι θεωρίες της «αρχαιολογίας του καναπέ»

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=452875


ΠΛΟΥΣΙΟΣ, ΤΙΜΗΜΕΝΟΣ, ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΟΣ, ΘΑΜΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΠΟΛΗ, ΖΗΤΑ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ

Οι θεωρίες της «αρχαιολογίας του καναπέ»

Μετά τις Σφίγγες, οι Καρυάτιδες και τώρα το ψηφιδωτό. Η κ. Περιστέρη ξεκαθάρισε τη χρονολογία -το τελευταίο τέταρτο του 4ου αιώνα π.Χ.- και μίλησε για στρατηγό του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η κ. Μενδώνη άφησε ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα, όπως αυτό του Φιλίππου. Φυσικά, όλοι λένε ότι δεν πρέπει να βιαζόμαστε. Το ταφικό μνημείο φαίνεται να έχει δύο εισόδους

Του ΝΙΚΟΥ ΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το νέο συμπέρασμα της «αρχαιολογίας του καναπέ» είναι πως είναι τάφος και μάλιστα μακεδονικός, που ανήκει σε «πλούσιο». Το κοινό σχεδόν απαιτεί να είναι ο Μέγας Αλέξανδρος. Μετά τις ήττες της Εθνικής, χρειαζόμαστε ένα δυνατό εθνικό τονωτικό. Ποιος και γιατί στην Αμφίπολη τόλμησε να κατασκευάσει ένα ταφικό μνημείο που να υπερβαίνει τον τάφο του Φιλίππου;

Περσεφόνη, Πλούτωνας, Ερμής ξέρουν την ταυτότητα του νεκρού της Αμφίπολης...Θα μπορούσε να είναι ο ίδιος ο Φίλιππος, αν δεν ήταν θαμμένος αλλού κι αν δεν είχε πεθάνει είκοσι-τριάντα χρόνια πριν. Θα μπορούσε κάποιος άλλος -όπως ο Αλέξανδρος ή ο Αντίπατρος ή ο Περδίκκας ή ο Πολυσπέρχοντας να φτιάξουν ένα ταφικό μνημείο για κείνον-, μερικοί μάλιστα βιάστηκαν να δουν το πρόσωπό του στο ψηφιδωτό, αλλά όπως φαίνεται υπάρχει τάφος. Πιθανόν κάποιου που θα ήθελε να ξεπεράσει σε δόξα τον Φίλιππο!

Σε κάθε περίπτωση, κάποιος ή κάποια ή κάποιοι είναι θαμμένοι εκεί. Από τις δεκατέσσερις θεωρίες που καταγράψαμε εδώ -στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»-, και υιοθέτησε η «εκπρόσωπος τάφου», μερικές ατονούν. Το πολυάνδρειον ως ιδέα προς το παρόν απορρίπτεται, αν και θα πρέπει να δούμε τι υπάρχει δίπλα στο ταφικό μνημείο που φαίνεται πως δεν είναι το μόνο κτίσμα στο χώρο που υπερβαίνει κάθε άλλο.

Ο «άγνωστος πλούσιος» κερδίζει έδαφος στο χρηματιστήριο των επιστημονικών ή όχι στοιχημάτων. Πιθανόν να παραμείνει άγνωστος και μετά το τέλος της ανασκαφής. Αλλά ποιος δικαιούται έναν τόσο μεγαλοπρεπή τάφο που να υπερβαίνει σε δόξα τον Φίλιππο ή τον Αλέξανδρο και γιατί στην Αμφίπολη;

Ο μυστηριώδης Λέων, που μάλλον βρισκόταν στην είσοδο του ταφικού μνημείου, φαίνεται να είναι το «κλειδί» για την αποκάλυψη της ταυτότητας του τιμώμενου νεκρού. Είναι ολόιδιος με αυτόν στη Χαιρώνεια, ενώ υπάρχουν κι άλλοι τέτοιοι που παραπέμπουν σε άνδρες, ήρωες πολεμιστές, όπως π.χ. στις Θεσπιές.

Οι Καρυάτιδες και οι Σφίγγες, όπως και ο «διεθνιστικός-πολυεθνικός» χαρακτήρας της κοσμόπολης με το χρυσωρυχείο του Παγγαίου δίπλα της και το Νομισματοκοπείο δείχνουν τις επιρροές του άγνωστου καλλιτέχνη. Η Αμφίπολη είναι πεδίο πολέμου μεταξύ Αθηναίων, Σπαρτιατών, Μακεδόνων και άλλων, αλλά είναι και η πόλη της ειρήνης, αφού πολλές συνθήκες -όπως του 311 π.Χ.- υπογράφονται εδώ, ακόμα και αν δεν τηρούνται, όπως η συνθήκη του Νικία. Το ψηφιδωτό είναι πανομοιότυπο με άλλο στην έδρα του μακεδονικού βασιλείου. Το μνημείο, όπως έχει διαπιστωθεί, είναι μικρογραφία του τάφου της Αλεξάνδρειας. Σε κάθε περίπτωση το ταφικό μνημείο αποπνέει έναν «μακεδονικό κοσμοπολιτισμό».

Οι θεωρίες για τον γιο του Αλεξάνδρου -που βρέθηκε θαμμένος στη Βεργίνα- και τη Ρωξάνη, όπως ήθελε ο Δημήτρης Λαζαρίδης, έχουν απορριφθεί. Η ιδέα πως είναι εδώ θαμμένη η Ολυμπιάδα -κι όχι στην Πύδνα, όπου «εκτελέστηκε» με λιθοβολισμό- προϋποθέτει, παρά την εντολή να μείνει άταφη, να μεταφέρθηκε η σορός για να ταφεί εδώ και όχι στην πατρίδα της.

Η σκέψη πως ο άνθρωπος που έφτιαξε τον τάφο είχε άνεση, χρόνο και χρήμα και βρισκόταν στην πλευρά της εξουσίας, μας οδηγεί στα πρόσωπα της εποχής, όπως ο Αντίπατρος, ο αντιβασιλέας που πέθανε το 319 π.Χ., ο Κάσσανδρος, που πέθανε το 297 π.Χ., και ο Πολυσπέρχοντας, που όμως έχασε τον πόλεμο. Αν ο τάφος δεν έγινε για τον Φίλιππο, τον Αλέξανδρο ή τον Ηφαιστίωνα τότε κάποιος πολύ ματαιόδοξος βρίσκεται θαμμένος εκεί.

Η θεωρία του «στρατηγού» μάλλον δεν αφορά τον Νέαρχο που πέθανε το 300 π.Χ. όσο τον Λαομέδοντα, που το 319 π.Χ. βρίσκεται αιχμάλωτος στην Αίγυπτο, αλλά δραπετεύει. Αν ο Λέων έγινε γι' αυτόν, όπως ήθελε ο Oscar Broneer που τον αναστήλωσε, είναι σχεδόν βέβαιο ότι κι ο τάφος ανήκει σ' αυτόν. Ωστόσο η λαμπρότητα και το μέγεθος του μνημείου, αν αυτό δεν ανήκει στον Φίλιππο ή τον ίδιο τον Αλέξανδρο, οδηγεί με βεβαιότητα τον Κύπριο αρχαιολόγο Μυρογιάννη στην ιδέα πως εδώ βρίσκεται θαμμένος ο Ηφαιστίωνας. Η Αμφίπολη ήταν μία από τις πόλεις που διάλεξε ο ίδιος ο Αλέξανδρος το 324 π.Χ., όταν πέθανε ο Ηφαιστίωνας, για να χτισθεί ναός που θα τον αποθέωνε.

Ο Αλέξανδρος προσδιόρισε και το κόστος του ναού στο ύψος των 1.500 ταλάντων, αλλά φαίνεται πως η Βουλή των Μακεδόνων το απέρριψε ως υψηλού κόστους. Οι Μακεδόνες, όπως και οι άλλοι Ελληνες, έβρισκαν υπερβολικό να τιμάται ως θεός ένας θνητός, ακόμα κι αν ήταν ο παιδικός φίλος του Αλεξάνδρου. Ωστόσο, ο Ηφαιστίωνας φαίνεται να τάφηκε στη Βαβυλώνα, και το μνημείο δεν έγινε ποτέ. Αλλά ποιος τόλμησε, ενώ δεν υπήρχαν 1.500 τάλαντα, να φτιάξει ένα πολυδάπανο μνημείο, και για ποιον;

Ενα από τα πολλά σενάρια για τον τάφο του Αλεξάνδρου είναι πως πριν εκείνος πεθάνει σκέφτηκε να εξαφανισθεί το πτώμα του, ώστε να πιστέψουν πως... θεοποιήθηκε. Η σορός μένει μυστηριωδώς δύο χρόνια στη Βαβυλώνα ώσπου να οργανωθεί η πιο μεγαλοπρεπής πορεία-κηδεία και να ταφεί στην Αίγυπτο, την οποία υποτίθεται ότι ο ίδιος είχε διαλέξει.

Η Ολυμπιάδα με τον Περδίκκα επιχειρούν να κλέψουν τη σορό. Οι Ρωμαίοι προσκυνούν ένα μαυσωλείο στην Αίγυπτο που σήμερα αναζητείται. Αν πράγματι ο Αλέξανδρος ετάφη στην Αμφίπολη, τότε θα πρέπει κάποιος να οργάνωσε μία από τις μεγαλύτερες απάτες της ιστορίας.

Το λάθος που κάνουν όσοι αποκλείουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι πως πιστεύουν ότι στην Ιστορία υπάρχει λογική. Αλλά δεν υπάρχει. Και για να μεταφέρω λίγο από το κλίμα των social media, τίποτα δεν πρέπει να προεξοφλούμε για το ταφικό μνημείο στην Αμφίπολη, ακόμα κι αν ο θαμμένος είναι νεκρός! Το μόνο βέβαιο, συνεχίζουν, είναι πως αν βρεθεί κάποια επιγραφή, θα γράφει κάτι όπως «Rooms to let»...

G4S H Ιδιωτική αστυνομία που ανέλαβε τις βιομετρικές ταυτότητες

Του ΝΙΚΟΥ ΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η είδηση ότι η φύλαξη κέντρων κράτησης μεταναστών αλλά και κρατουμένων με «βραχιολάκι» θα ανατεθεί σε ιδιωτικές επιχειρήσεις «υπηρεσιών ασφαλείας» πέρασε μάλλον απαρατήρητη από τα κόμματα και τις οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μόνο ελάχιστοι μίλησαν για «ιδιωτικοποίηση των φυλακών» ή παρατήρησαν πως η ασφάλεια του κράτους και των πολιτών παραδίδεται σε εταιρείες για εμπορικούς σκοπούς και μπίζνες.

Το πρόγραμμα για την ανάπτυξη «πολυτροπικής βιομετρίας», μάλιστα, αποφασίστηκε να συγχρηματοδοτηθεί από το ΕΣΠΑ. Για την ακριβέστερη αξιοποίηση συστημάτων ελέγχου, θα καταγράφονται πλέον διάφορα χαρακτηριστικά του ατόμου που σχετίζονται με τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις του σε εξωτερικά ερεθίσματα. Η «βιομετρική υπογραφή» θα προκύπτει από στατικά και δυναμικά χαρακτηριστικά του προσώπου, όπως μορφασμοί, γκριμάτσες, τρόπος βαδίσματος, σε συνδυασμό με το ύψος, το βάρος, το χρώμα ματιών και μαλλιών, ενδεχόμενο μουστάκι, γυαλιά κ.λπ.

Από τα ολιγόλογα ρεπορτάζ που είδαν το φως της δημοσιότητας φαίνεται πως στη δοκιμαστική λειτουργία θα συμμετάσχουν... εθελοντικά (!) υπάλληλοι του υπουργείου Δημόσιας Τάξης που θα... βαδίζουν για να βιντεοσκοπούνται για πειραματικούς σκοπούς. Η «βιομετρική κάρτα» θα καταγράφει χαρακτηριστικά μοναδικά, τα οποία είναι δύσκολο να αλλοιωθούν. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι η Αστυνομία -ή κάποιος άλλος- που θα έχει τα δεδομένα θα μπορεί να εντοπίσει κάποιον ύποπτο μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου από στοιχεία όπως «μύωπας, αριστερόχειρας που κουτσαίνει ελαφρώς και ζυγίζει εξήντα με εβδομήντα κιλά και είναι φαλακρός».

Το «πράσινο φως» για τα πιλοτικά προγράμματα έδωσε η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει δημιουργία σχεδίου για το απόρρητο και την ασφάλεια επεξεργασίας των δεδομένων και δεν θα υπάρξει αλλαγή στο βιομετρικό σύστημα που έχει ήδη γνωστοποιηθεί στην Αρχή. Αλλά ποιος θα το ελέγξει αυτό;

Η συνεδρίαση της Αρχής έγινε στο συνήθη χώρο στις 14 Ιανουαρίου 2014 υπό την προεδρία του αναπληρωτή προέδρου, αφού ο πρόεδρος, Πέτρος Χριστοφόρου, αλλά και τρία τακτικά μέλη απουσίασαν κωλυόμενα, παρ' ότι το θέμα είναι ιδιαίτερα κρίσιμο. Η απόφαση ελήφθη από αναπληρωματικά μέλη παρουσία -χωρίς δικαίωμα ψήφου- «ειδικών επιστημόνων». Οι ενδιαφερόμενοι για μια τέτοια απόφαση ήταν οι εισηγητές, το Κέντρο Μελετών Ασφάλειας και η ίδια η εταιρεία παροχής προϊόντων και υπηρεσιών ασφάλειας G4S.

Σύμφωνα με το πλάνο, οι δοκιμές θα γίνουν με την προσομοίωση σεναρίων χρήσης σε χώρους της εταιρείας, ώστε να προσομοιάζουν σε πραγματικούς χώρους υψηλής ασφάλειας. Τα δεδομένα θα καταστραφούν και τυχόν περαιτέρω επεξεργασία των αποτελεσμάτων των πειραμάτων θα γίνονται μόνο με ανώνυμα δεδομένα.

Η Αρχή, αφού άκουσε τους εισηγητές, αποφάσισε με ιδιαίτερη αναφορά στην «επεμβατικότητα» στην ιδιωτική ζωή της βιομετρικής μεθόδου να δώσει την έγκρισή της, αφού «η επεξεργασία δεδομένων πραγματοποιείται με τη συγκατάθεση των υποκειμένων των δεδομένων».

Κάπου εδώ η λογική χάνεται μαζί με το νήμα των γεγονότων. Η G4S ενδιαφέρεται για την επιστημονική έρευνα; Η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων είναι σε θέση να γνωρίζει και να κρίνει τι συμβαίνει; Τα πολιτικά κόμματα και η ελληνική Βουλή έχουν ενημερωθεί επαρκώς; Και πώς είναι δυνατόν το πρόγραμμα να βρίσκεται σε πιλοτική και πειραματική φάση, όταν ήδη η Ελληνική Αστυνομία χρησιμοποιεί τέτοια δεδομένα για να εντοπίσει ληστές και τρομοκράτες, όπως πρόσφατα τον Νίκο Μαζιώτη;

Η δράση ιδιωτικών αστυνομιών στο χώρο της Ελλάδας με υποκατάσταση των αστυνομικών και δικαστικών αρχών έχει ήδη εντοπισθεί όταν, κατά σύμπτωση, βρετανική -όπως είναι και η G4S- εταιρεία ανέλαβε τη διερεύνηση απαγωγής έναντι σημαντικής αμοιβής. Οι έρευνες απέβησαν άκαρπες, αλλά η εταιρεία αλώνιζε την Ελλάδα «αδειάζοντας» για την ανεπάρκειά της την Ελληνική Αστυνομία.

Οι ιδιωτικές εταιρείες ασφαλείας έως τώρα αξιοποιούν συνταξιούχους αλλά προφανώς και εν ενεργεία αστυνομικούς, υποκλέπτοντας κρατικά αρχεία. Στο μέλλον δεν θα χρειάζεται, αφού η κρατική Αστυνομία θα προσφεύγει στα αρχεία ιδιωτικών εταιρειών που θα γνωρίζουν περισσότερα.

Μια προσπάθεια συνεργασίας... κράτους και ιδιωτικής πρωτοβουλίας αποκαλύφτηκε πέρυσι, όταν κυβερνητικός συνδικαλιστής αστυνομικός ίδρυσε μια «εταιρεία-σεκιούριτι» ως δεύτερη αστυνομία μέσα στην Αστυνομία! Η εταιρεία του ήρθε στο φως από συναδέλφους του που ανακάλυψαν ότι έκανε παρακολουθήσεις προσώπων και φυλάξεις κτηρίων και γραφείων, αναθέτοντας το έργο στη σύζυγό του. Η εταιρεία αυτή έκλεισε άδοξα, αλλά μάλλον είναι κοινό μυστικό ότι χιλιάδες αστυνομικοί εργάζονται -με μεροκάματο- για τη φρούρηση ατόμων ή γραφείων και καταστημάτων. Η υπόθεση μοιάζει αστεία μπροστά στο ενδεχόμενο μια εταιρεία να ελέγχει τις πληροφορίες σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Ποια είναι η επιχείρηση που πουλάει ασφάλεια σε 125 χώρες του κόσμου

Η βρετανική πολυεθνική G4S, με έδρα το Κρόλεϊ, είναι ίσως η μεγαλύτερη εταιρεία παροχής «υπηρεσιών ασφαλείας» στον κόσμο, με πελάτες σε εκατόν είκοσι πέντε χώρες. Απασχολεί έναν τεράστιο «στρατό» 620.000 υπαλλήλων και είναι ένας από τους μεγαλύτερους εργοδότες στον κόσμο. Φέτος, ο όμιλος εταιρειών ασφαλείας γιόρτασε τα 35 χρόνια «έργου και προσφοράς» στην Ελλάδα.

«Η G4S, βασισμένη στις υψηλές προδιαγραφές υπηρεσιών, ηγείται σταθερά στο χώρο της ασφάλειας, συνεχίζοντας την πολυετή παράδοση στην προστασία της ανθρώπινης ζωής και περιουσίας. Σήμερα ο όμιλος αποτελεί έναν εκ των κορυφαίων εργοδοτών, απασχολώντας περισσότερους από 2.400 εργαζομένους σε όλη την Ελλάδα» αναφέρει η ίδια η εταιρεία και δεν παραλείπει να εξάρει το φιλανθρωπικό της έργο με «στενές επαφές» με το Χαμόγελο του Παιδιού και την Κιβωτό του Κόσμου, την ενίσχυση περιβαλλοντικών προγραμμάτων σε συνεργασία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και χορηγίες σε αθλητές.

Η αρχική εταιρεία Group 4 είχε ιδρυθεί το 1968 και ανέλαβε το 1993 τη φύλαξη των βρετανικών φυλακών, αλλά βρέθηκε έπειτα από μια σειρά γκάφες σε δύσκολη θέση. Τέσσερις κρατούμενοι είχαν χαθεί μέσα στην πρώτη εβδομάδα απ' όταν υπέγραψε συμβόλαιο, με αποτέλεσμα ο Τόνι Μπλερ να μιλήσει για «κωμωδία λαθών». Η σύμβαση του βρετανικού κράτους με μια ιδιωτική εταιρεία δεν μπορεί παρά να αποδοθεί στο κλίμα «θατσερισμού» που επικρατούσε τότε. Από τότε ο νεοφιλελευθερισμός δεν θριάμβευσε μόνο, αλλά θεωρεί αυτονόητο πως ακόμα και η ασφάλεια του κράτους -και η προσωπική ζωή των πολιτών- μπορεί να είναι ιδιωτική υπόθεση.

Στις βασικές υπηρεσίες της G4S περιλαμβάνονται «υπηρεσίες ασφαλείας», «συστήματα ασφαλείας» και «υπηρεσίες παρακολούθησης και αντίδρασης» με τηλεματική τεχνολογία και περιπολικά ασφαλείας. Η ηλεκτρονική σήμανση και παρακολούθηση κρατουμένων στο σπίτι τους με βραχιολάκια, η υποστήριξη των αστυνομικών δυνάμεων και η διαχείριση κέντρων κράτησης ή συνοδεία των κρατουμένων είναι μερικές από τις υπηρεσίες της.

Το 2007, η ισραηλινή θυγατρική της G4S κατηγορήθηκε για συνενοχή σε ό,τι συνέβαινε στις φυλακές όπου βρίσκονταν χιλιάδες παιδιά ανάμεσα σε πολιτικούς κρατούμενους. Τον Μάιο του 2014 ξεσπά απεργία πείνας Παλαιστίνιων κρατουμένων που βρίσκονταν εκεί χωρίς δικαστική απόφαση. Οι μέθοδοι ανάκρισης που εφαρμόζει η ισραηλινή Shin Bet είναι η στέρηση ύπνου, η έκθεση σε θερμότητα ή σε ψύχος ή σε πολύ δυνατή μουσική και το κρέμασμα των δεμένων κρατουμένων ώστε να μην ακουμπούν τα πόδια κάτω, με το σώμα σε σχήμα τόξου ή με ένα βρόμικο σάκο στο κεφάλι.

Το 1997 επιτροπή του ΟΗΕ κατήγγειλε αυτές τις μεθόδους ως απάνθρωπες. Πολλοί κρατούμενοι πέθαναν ή έμειναν παράλυτοι. Τον Ιούνιο του 2014 διαδηλωτές με μια ανοιχτή επιστολή προς την εταιρεία ασφαλείας, ζήτησαν να «τελειώσει η συνενοχή της όσον αφορά στην κατάχρηση εξουσίας του Ισραήλ πάνω στα φυλακισμένα παιδιά». Ο Hugo Slim, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, διαπίστωσε ότι «υπάρχουν αδυναμίες σαφώς ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ορισμένα τμήματα του συστήματος ασφαλείας του Ισραήλ, αλλά ο ρόλος της G4S είναι πολύ μακριά από τις άμεσες αιτίες και τις επιπτώσεις τους». Η G4S εν τω μεταξύ έχει πλέον υπογράψει συμβόλαια για τη διαχείριση της ασφάλειας σε Αφγανιστάν και Ιράκ.

Τον Οκτώβριο του 2010, όταν ο 46άχρονος Jimmy Mubenga έχασε τη ζωή του μέσα στο αεροπλάνο όπου τον κρατούσαν τρεις φύλακες της G4S, ενώ τον οδηγούσαν σε απέλαση, οι μέθοδοι της εταιρείας ξαναμπήκαν στο μικροσκόπιο. Η Σκότλαντ Γιάρντ ξεκίνησε έρευνα μετά το θάνατό του και χαρακτήρισε την υπόθεση «ανεξήγητη». Οι τρεις φύλακες της G4S αφέθηκαν ελεύθεροι με εγγύηση. Το 2011, η εφημερίδα «Guardian» ανέφερε επικίνδυνη χρήση βίας εις βάρος κρατουμένων και ατόμων που ζητούσαν άσυλο.

Το επόμενο φθινόπωρο, η G4S βρέθηκε και πάλι αντιμέτωπη με καταγγελίες που αφορούσαν φρουρούς της οι οποίοι κατηγορούνταν για προφορικές παρενοχλήσεις και εκφοβισμό των κρατουμένων με επιθετική και ρατσιστική γλώσσα. Τον Οκτώβριο του 2013, το BBC έφερε στο φως καταγγελίες για βασανιστήρια στη Νότια Αφρική. Μια έρευνα του Πανεπιστημίου Wits αποκάλυπτε ότι δεκάδες από τους περίπου 3.000 κρατουμένους στη φυλακή της G4S έχουν υποστεί χρήση ηλεκτροσόκ ή ενέσεις χωρίς τη θέλησή τους. Η G4S ανακοίνωσε ότι θα διερευνούσε τις καταγγελίες.

Τα τελευταία χρόνια η G4S αντιμετωπίζει ένα μποϊκοτάζ σε ολόκληρο τον κόσμο, με εκστρατείες και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας εναντίον της. Ανάμεσα σε άλλες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας είναι και η απονομή του αρνητικού βραβείου Public Eye που απονέμεται σε εταιρείες οι οποίες ευθύνονται για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καταστροφή του περιβάλλοντος ή καταπάτηση του εργατικού δικαίου. Ενας ακόμα ογδοντάχρονος κρατούμενος πέθανε από καρδιακή προσβολή ενώ ήταν αλυσοδεμένος. Η εφημερίδα «Guardian» θα γράψει ότι η G4S «παίζει ρώσικη ρουλέτα με τη ζωή των κρατουμένων».

Τον Αύγουστο του 2014 θα αποκαλυφθεί ότι η G4S χρησιμοποιούσε κρατούμενους μετανάστες ως φθηνό εργατικό δυναμικό με πληρωμή μία στερλίνα την ώρα.

Σήμερα η G4S Telematix S.Α. «οδηγεί» τις εξελίξεις στην ελληνική αγορά τηλεματικών εφαρμογών, με περισσότερα από 6.000 εγκατεστημένα συστήματα και εξυπηρετεί περισσότερες από 150 εταιρείες. «Το όραμά μας είναι να συνδέουμε ανθρώπους και αντικείμενα που βρίσκονται σε διαφορετικό χώρο και τα οποία δραστηριοποιούνται για την επίτευξη ενός κοινού σκοπού. Αυτό που κάνουμε είναι να «συνδέουμε ανθρώπους και πάγια εν κινήσει».

Από το 1998 ο όμιλος διαθέτει δορυφορικό σύστημα εποπτείας στόλου και συνεργάζεται με τη Celestica -έναν από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές συστημάτων GSM/GPS- και την Eurowatch, η οποία περηφανεύεται για το στόλο της και την πρόσβαση σε όλες τις αστυνομικές αρχές της Ευρώπης και τη μεταφορά δορυφορικών δεδομένων σε πραγματικό χρόνο.

Το 2007, η ισραηλινή θυγατρική τής G4S κατηγορήθηκε για συνενοχή σε ό,τι συνέβαινε στις φυλακές όπου βρίσκονταν χιλιάδες παιδιά

Τον Οκτώβριο του 2010 ο 46άχρονος Jimmy Mubenga έχασε τη ζωή του μέσα στο αεροπλάνο όπου τον κρατούσαν τρεις φύλακες της G4S

Τον Οκτώβριο του 2013 το BBC έφερε στο φως καταγγελίες για βασανιστήρια στη Νότια Αφρική

Ερευνα του Πανεπιστημίου Wits αποκάλυπτε ότι δεκάδες από τους περίπου 3.000 κρατουμένους στη φυλακή της G4S έχουν υποστεί χρήση ηλεκτροσόκ

Τον Αύγουστο του 2014 θα αποκαλυφθεί ότι η G4S χρησιμοποιούσε κρατούμενους μετανάστες ως φθηνό εργατικό δυναμικό

Η πολιτικοποίηση της Περσεφόνης

Η καημένη η Περσεφόνη καθώς κατέβαινε στον Άδη είχε την  ατυχία αυτή τη φορά χάρη στην ανασκαφή στην Αμφίπολη να συναντηθεί στα δελτία ειδήσεων με την σύγχρονη πολιτική σκηνή, την Σκέψη του Νεοέλληνα, που δεν εντυπωσιάστηκε μόνο από τα κόκκινα μαλλιά της, αλλά την κάλεσε να πάρει θέση για τα σύγχρονα πολιτικά πράγματα.

 Φαίνεται πως η ανασκαφή στην Αμφίπολη θάναι το μεγάλο όπλο του Σαμαρά για τις εκλογές, αν δεν εξασφαλισθούν οι 180 έδρες για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας. Αυτό και μόνο κάνει την Αριστερά να κρατήσει την πατροπαράδοτη αρνητικά στάση απέναντι σε ότι αφορά το έθνος, την αρχαιότητα και τον "εθνικισμό".

Η Δεξιά αισθάνεται υπερήφανη που η πανέμορφη κοκκινομάλα, όπως και οι Καρυάτιδες όχι μόνο είναι ελληνίδα, αλλά και νεοδημοκράτισσα. Η ακροδεξιά χαίρει που βρέθηκε στον τάφο μια σβάστικα. Και η μεμψίμοιρη αριστερά ψάχνει αφορμές για να πάρει απόσταση από το έθνος και πάλι.

 Πράγματι, η Περσεφόνη δεν ανήκει στην εργατική τάξη, αλλά στην ...αστική.

Κι έτσι η Περσεφόνη επιστρέφει και πάλι στον Άδη.